Pizza heeft een lange geschiedenis. Flatbreads met toppings werden geconsumeerd door de oude Egyptenaren, Romeinen en Grieken (die laatsten aten een versie met kruiden en olie, vergelijkbaar met de focaccia van vandaag).
Maar de moderne geboorteplaats van pizza is de regio Campanië in het zuidwesten van Italië, de thuisbasis van de stad Napels.
Napels was in de jaren 1700 en begin 1800 een bloeiende stad aan het water, maar het was berucht om zijn massa’s werkende armen, of lazzaroni. Deze Napolitanen hadden goedkoop voedsel nodig dat snel kon worden geconsumeerd. Pizza – flatbreads met verschillende toppings, gegeten voor elke maaltijd en verkocht door straatverkopers of informele restaurants – voldeed aan deze behoefte.
Deze vroege pizza’s die door de armen van Napels werden geconsumeerd, bevatten de smakelijke garnituren die tegenwoordig geliefd zijn, zoals tomaten, kaas, olie, ansjovis en knoflook.
Op het einde van de 18e eeuw, begin 19e eeuw begon een golf van Italiaanse immigranten aan te komen op de Amerikaanse kusten. Ze brachten hun tradities, hun cultuur en natuurlijk hun keuken met zich mee. Een van de culinaire schatten die ze bij zich hadden, was het recept voor pizza, een gerecht dat op het punt stond aan een transformerende reis te beginnen in zijn nieuwe thuis.
De eerste pizzeria in de Verenigde Staten, Lombardi’s, opende in 1905 in New York City. Het was hier dat Amerikanen voor het eerst kennismaakten met deze Italiaanse specialiteit. De pizza bij Lombardi’s was vergelijkbaar met de Napolitaanse stijl, met een dunne, knapperige korst en eenvoudige, verse toppings. Het was meteen een hit, vooral onder de groeiende Italiaans-Amerikaanse gemeenschap.
Maar toen pizza aan populariteit begon te winnen, begon het ook te evolueren. Amerikaanse pizzaiolo’s begonnen te experimenteren met het traditionele recept en pasten het aan de lokale smaak en ingrediënten aan. Dit leidde tot de creatie van nieuwe, duidelijk Amerikaanse pizzastijlen.
Zo werd de dunne, knapperige korst in New York gegarneerd met een rijke, pittige tomatensaus en een royale laag mozzarella. Het resultaat was de pizza in New York-stijl, een plakje dat gemakkelijk kan worden gevouwen en onderweg kan worden gegeten.
Ondertussen nam pizza in Chicago een heel andere vorm aan. De korst was dikker en gebakken in een diepe schaal, waardoor een stevige taart ontstond die veel meer toppings kon bevatten. Het resultaat was de deep-dish pizza in Chicago-stijl, een maaltijd die net zo robuust en winterhard was als de stad waar hij vandaan kwam. Detroit ontwikkelde ook zijn eigen pizzastijl: een combinatie van de Italiaanse “pizza al taglio” (plaatpizza) en de deep dish variant uit Chicago, klaargemaakt in een grote vierkante of rechthoekige diepe bakplaat.
Pizza in Amerika was dus meer dan alleen het repliceren van het Italiaanse origineel. Het was een culinaire innovatie, een bewijs van de creativiteit en het aanpassingsvermogen van de Amerikaanse geest. Tegenwoordig worden pizza’s in Amerikaanse stijl gegeten in de Verenigde Staten en wereldwijd.
Tegenwoordig heeft pizza zijn bescheiden oorsprong overstegen en is het een wereldwijd fenomeen geworden. Het is niet langer alleen een gerecht; Het is een cultureel icoon, een universele taal van verrukkingen die mensen van alle leeftijden, uit alle lagen van de bevolking, in alle uithoeken van de wereld aanspreekt.
Vanaf zijn geboorteplaats in Napels heeft pizza heinde en verre gereisd, zich aangepast en geëvolueerd met elke nieuwe cultuur die het tegenkomt. In elk land is pizza een eigen leven gaan leiden, een weerspiegeling van de lokale smaak en tradities met behoud van zijn kernidentiteit.
In Italië heeft de Napolitaanse pizza van de Europese Unie de status van beschermde oorsprongsbenaming gekregen, waardoor het traditionele recept behouden blijft voor toekomstige generaties. Deze pizza viert eenvoud en kwaliteit, met een dunne, zachte korst, San Marzano-tomaten en verse buffelmozzarella. Maar naast de Napolitaanse pizza kent Italië verschillende regionale en lokale pizza-stijlen zoals de pizza romana, de Siciliaanse pizza en de pizza uit Bari.
In de Verenigde Staten is het pizzalandschap net zo divers als het land zelf. Van de dunne, opvouwbare plakjes van New York tot de diepe, hartige pizzataarten uit Chicago en Detroit en de gastronomische, ambachtelijke creaties van Californië. Amerikaanse pizza is een bewijs van de geest van innovatie en diversiteit van het land.
Tegenwoordig is pizza meer dan alleen maar een voedingsmiddel; het is een wereldwijde ambassadeur van smaak, een culinaire kameleon die zich aan elke omgeving kan aanpassen. Het is een bewijs van de blijvende populariteit van pizza dat het zo’n diversiteit kan omarmen en toch trouw kan blijven aan zijn roots. Als we naar de toekomst kijken, is één ding zeker: de wereldwijde liefdesrelatie met pizza is een blijvertje.
De reis van pizza naar de verre uithoeken van de wereld is een bewijs van de kracht van voedsel om grenzen te overschrijden en mensen samen te brengen. Het is een verhaal van innovatie, aanpassing en de universele liefde voor een goede maaltijd.
Als je de volgende keer in een stuk pizza bijt, onthoud dan dat je participeert aan een stukje geschiedenis, een culinaire traditie die eeuwen en continenten overspant. Elk stuk pizza is tenslotte een heerlijk bewijs van onze gedeelde menselijke geschiedenis.